Op zijn elf-en-dertigst

Over een Beagle, een oude weefkam en een rug die om een APK smeekt

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Nieuwsgierigheid is een prachtige eigenschap. Zeggen ze.

Mijn lief Adri noemt het meestal gewoon bemoeizucht met een diplomatiek sausje. En de trouwe lezers van De Kolderkrant, de krant waarvoor ik mijn denkfrutsels mag rondstrooien, weten inmiddels ook wel beter. Geef mij een vreemd woord, een merkwaardige uitdrukking of een buurman die met een schep in zijn voortuin staat te fluisteren tegen een kabouter, en ik móét weten hoe het zit.

Zo liep ik laatst met Nacho. Onze Beagle. Nou ja… “liep”. Dat woord doet de werkelijkheid ernstig tekort. Nacho bewoog zich voort alsof hij deelnam aan het Wereldkampioenschap Slakkenspotten. Iedere grasspriet werd uitgebreid besnuffeld. Iedere paardenbloem kreeg een persoonlijk interview. Van elke stoeptegel moest blijkbaar de emotionele toestand worden vastgesteld.

Ik daarentegen liep inmiddels drie keer heen en weer langs dezelfde lantaarnpaal. “Schiet nou eens op, man!” riep ik. Nacho keek mij aan zoals alleen een Beagle dat kan: alsof ík degene ben die dringend professionele hulp nodig heeft. En toen schoot er een gedachte onder mijn hoedje. 

“Hij loopt op zijn elf-en-dertigst.” Mooie uitdrukking. Maar…

Waar komt die eigenlijk vandaan? Geen idee.

Misschien had ik vroeger op school beter moeten opletten. Misschien had ik de school iets minder enthousiast links moeten laten liggen. Misschien was ik destijds vooral bezig met belangrijkere zaken, zoals ontdekken hoe je met een elastiekje een propje papier drie rijen verderop kon laten landen.

Hoe het ook zij… Ik wist het niet. En als ik iets niet weet, gaat mijn nieuwsgierigheid harder blaffen dan Nacho wanneer de postbode langskomt.

Dus eenmaal thuis dook ik het internet in. Nacho? Die liep intussen nog steeds op zijn elf-en-dertigst richting zijn drinkbak. En toen vond ik het.

De uitdrukking betekent tegenwoordig dat iemand tergend langzaam, op zijn dooie gemak en zonder enige haast iets doet. Precies zoals mijn hond. Maar vroeger… 

Vroeger betekende het juist dat iemand iets heel netjes, zorgvuldig en precies deed. Dat komt uit de weverij. Een elf-en-dertig was een bijzondere weefkam met… jawel… eenenveertig tanden. Elf plus dertig. Daarmee werd prachtig fijn textiel geweven. Dat kostte veel tijd en veel precisie. En langzaam werd “heel zorgvuldig” in de volksmond “heel langzaam”.

Kijk. Dat vind ik nou heerlijke kennis. Een uitdrukking blijkt ineens een geschiedenisles.

Ik keek naar Nacho. Misschien treuzelt hij helemaal niet. Misschien is hij gewoon een perfectionist. Misschien onderzoekt hij iedere grasspriet met wetenschappelijke nauwkeurigheid. Misschien schrijft hij onderweg een geurverslag voor de Vereniging van Nederlandse Beagles.

Misschien is hij bezig aan zijn proefschrift: “De invloed van dauwdruppels op de aromatische ontwikkeling van gemeentelijke bermvegetatie.”

Cum laude.

Ondertussen stond ik al een kwartier met één been in de berm, mijn rug in een stand waarvan zelfs een yogaleraar zou zeggen: “Dat lijkt me onverstandig.”

Toen we eindelijk thuiskwamen, voelde ik spieren waarvan ik niet wist dat ik ze bezat. Mijn onderrug produceerde geluiden alsof er ergens een oude houten trap werd afgebroken. Ik plofte op de bank.

“Hoe was de wandeling?” vroeg Adri. “Heel leerzaam,” kreunde ik. “En?” “Ik weet nu waar ‘op zijn elf-en-dertigst’ vandaan komt.” “Mooi.” “Alleen mijn rug denkt nog steeds dat hij door een betonmolen is gehaald.”

Sommige wandelingen leveren conditie op. Deze leverde taalkennis op. En eerlijk is eerlijk… Dat is óók winst. Al zou een stevige massage op dit moment minstens zo welkom zijn als een weefkam met nul tanden.

Want nieuwsgierigheid houdt de geest jong. Maar wandelen met een Beagle op zijn elf-en-dertigst… daar krijg je vanzelf een rug van die minstens zo oud aanvoelt als de uitdrukking zelf.

Geef een reactie