Liefde in een Lidl-woning

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn mensen die een volkstuin hebben. Mensen die tomaten kweken. Mensen die lavendel snoeien alsof ze auditie doen voor een Britse tuinshow met een man in een linnen broek en een problematisch enthousiasme voor compost. En dan heb je Pieter.

Pieter heeft tegenwoordig een liefdeswijk. Gewoon achter het huis. Tussen de hortensia’s, de half verdroogde muntplant, een tuinstoel met lichte gebruiksschade en een emmer waar al sinds 2022 “misschien nog handig” op van toepassing is.

Want in Pieters tuin heeft zich een stel koolmeesjes gevestigd.

Niet zomaar ergens, nee. In een Tiny House van de Lidl.

Dat moet je toch even op je laten inwerken. De liefde van de natuur… mogelijk gemaakt door de weekaanbiedingen. Ik zag het gebeuren.

Eerst was er alleen wat nieuwsgierig gefladder. Een voorzichtig inspectiebezoekje. Zo van:

“Zeg Gerda…” “Ja Henk?” “Zou dit wat zijn?” “Het hangt stevig.” “En kijk nou toch eens naar die dakconstructie.”

“Energiezuinig ook.” Sindsdien is het één groot bouwproject.

Af en aan vliegen ze. Met mosjes. Met donzige veertjes.

Met paardebloempluis. Met dingen waarvan je denkt: Dat lag vanochtend nog in mijn jaszak. Werkelijk alles verdwijnt dat huisje in. Ik vermoed dat er inmiddels vloerverwarming ligt.

En wat mij vooral opvalt: die voorzichtigheid. Die achterdocht bijna. Deze koolmezen zijn niet gek. Nee hoor. Ze vliegen nooit rechtstreeks naar hun woning. Dat doen alleen amateurs en mensen die meteen hun hele hebben en houden op Facebook zetten.

Nee, deze twee pakken het professioneel aan. Eerst landen ze in een boom verderop. Dan kijken ze om zich heen. Links. Rechts. Nog eens links. Alsof ze in een Scandinavische misdaadserie zitten. Vervolgens vliegen ze naar de boom waar het huisje hangt. Dan opnieuw scannen. Nogmaals links.

Nogmaals rechts.

Eén van hen houdt vermoedelijk de omgeving in de gaten terwijl de ander zegt: “Rustig blijven. Ik vertrouw die man met die koffie niet.”

Daar zit ik dan. Roerloos achter het raam. Een volwassen man die door twee koolmeesjes wordt behandeld alsof hij van de Belastingdienst is. En tóch zien ze mij niet. Dat blijft fascinerend.

Ik kan uren kijken naar die kleine acrobaten. Hun overleg. Hun precisie. Hun discipline. Hun wonderlijke overtuiging dat een pluk paardenbloem exact op de juiste plek moet liggen, anders stort de hele samenleving in.

Eigenlijk verschillen ze daarin niet zoveel van mensen. Alleen doen zij het zonder vergaderstukken. En zonder een kwartier discussie over wie de notulen maakt.

Wat ze ook doen: zingen. Nou ja… zingen… Het zijn complete openluchtconcerten. Opera. Jazz. Smartlap. Punkrock. Soms klinkt het alsof er een fietsbel in een blender is gevallen. Dan weer alsof iemand een fluitketel emotioneel heeft geraakt.

Maar altijd vol overgave. Vol trots. Vol leven.

En ik denk dat daar misschien iets belangrijks in zit. Want die twee koolmeesjes bouwen niet alleen een nest. Ze bouwen vertrouwen. Voorzichtig. Takje voor takje. Kijkend of de kust veilig is. Samen werkend aan iets dat groter is dan henzelf. Niet perfect. Niet af. Maar warm genoeg om nieuw leven mogelijk te maken.

En misschien is dat wel precies wat liefde uiteindelijk is. Niet het grote spektakel. Niet de dramatische filmkus in de regen.

Maar samen met een pluk mos in je snavel denken: Wij komen hier wel doorheen. Zelfs in een Lidl-huisje.

En terwijl de wereld buiten zich dagelijks druk maakt over meningen, markten, crises, schermtijd, polarisatie en de prijs van roomboter, vliegen daar twee koolmeesjes onverstoorbaar heen en weer.

Alsof ze willen zeggen: “Rustig mensen. Begin gewoon met een beetje zachtheid. Een veilig plekje. En af en toe een liedje.”

Waarna ze weer verdwijnen in hun tiny villa. Waarschijnlijk om ruzie te maken over de gordijnen.

Geef een reactie