De Slag om de Stoeptegel

Of: hoe een rolletje ducttape de nieuwe landsgrens werd

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die momenten waarop je denkt: dit is typisch Nederlands. Niet de tulpen, niet de molens, nee – een volwassen man die om half zes ’s ochtends, gehuld in een fluorescerend hesje en een moreel kompas van elastiek, een stoeptegel claimt met drie meter schilderstape en een opgestoken campingstoel.

Welkom bij Koningsdag. Of beter gezegd: de jaarlijkse heropvoering van de Hoekse en Kabeljouwse twisten – maar dan met kleedjes, tweedehands broodroosters en een agressief geplaatste knuffelbeer.

Ik liep er laatst langs. Een keurige straat, nog vredig, nog stil. Maar schijn bedriegt. Onder de oppervlakte borrelt het. Daar, op de stoep, een wirwar van tape, touw en haringen. Alsof iemand een poging heeft gedaan een abstract kunstwerk te maken met als thema: wanhoop en territoriumdrift.

“Hier stond ik vorig jaar ook,” zei een man tegen niemand in het bijzonder, terwijl hij zijn plek markeerde alsof hij zojuist land had ontdekt namens de Republiek der Lage Landen.

En ik dacht: we zijn de weg een beetje kwijtgeraakt.

De opmaat naar de strijd

Want het begint al dagen van tevoren. Nee, weken. In sommige buurten wordt het moment van afplakken besproken met een ernst die normaal gesproken is voorbehouden aan vredesonderhandelingen.

“Wanneer ga jij?”

“Dinsdagavond, na het eten.”

“Zo vroeg al?”

“Je moet wel, anders zit je achter die vrouw met die macramé-ellende.”

En daar gaan ze. Gewapend met tape, pionnen, tuinstoelen en een vastberaden blik die zegt: ik wijk niet. De stoep verandert in een lappendeken van claims, dreigingen en passief-agressieve briefjes.

“GERESERVEERD.”

“NIET VERPLAATSEN.”

“CAMERA TOEZICHT.” (een leugen, maar wel overtuigend gebracht)

De escalatie

Maar waar mensen zijn, zijn regels. En waar regels zijn, is handhaving. Gemeenten trekken ten strijde. In steden als Alkmaar en Utrecht worden de illegale tape-constructies verwijderd. Want ja, struikelgevaar. Honden die verstrikt raken. En laten we eerlijk zijn: het ziet eruit alsof een kleuterklas collectief is losgegaan met knutselmateriaal.

Maar o wee als je iemands tape verwijdert. Dan ontstaat er iets bijzonders. Een soort oerkracht. Een oer-Hollandse furie.

“Wie heeft DIT weggehaald?” klinkt het dan, met de intensiteit van iemand die zojuist zijn levenswerk in rook heeft zien opgaan. Er wordt gewezen. Er wordt gemompeld. Er wordt – en ik zeg dit met gepaste zorg – soms geduwd.

En ergens op de achtergrond staat een boa met een notitieblokje en een blik van: dit had ik ook niet helemaal zo bedoeld toen ik voor deze baan koos.

De illusie van het beste plekje

Het mooiste is misschien nog wel de overtuiging dat dat ene plekje- die ene vierkante meter stoep – het verschil gaat maken tussen een matige verkoopdag en een financieel keerpunt van jewelste.

Alsof iemand langsloopt, jouw oude Senseo-apparaat ziet liggen en denkt: Dit is het. Hier, op deze plek, moet ik zijn. Niet daar, drie meter verderop. Nee, hier. Hier gebeurt het.

Maar diep van binnen weten we het allemaal: niemand komt voor jouw plek. Ze komen voor de sfeer, de chaos, de geur van oude boeken en versgebakken pannenkoeken. Ze komen voor het struinen, het zoeken, het onverwachte. Niet voor jouw strategisch geplaatste kleedje naast een lantaarnpaal.

En toch…

En toch doen we het. Elk jaar weer. Omdat er iets zit onder die tape. Iets menselijks. Iets aandoenlijks ook. De drang om erbij te horen. Om een plekje te hebben. Om zichtbaar te zijn in de stroom van oranje, muziek en mensen. Maar ergens onderweg zijn we het speelse kwijtgeraakt. Het vrijblijvende. Het ach, we zien wel waar we zitten. We zijn gaan vechten om een stoeptegel. En dat is, laten we eerlijk zijn, tegelijkertijd hilarisch en een tikje treurig.

De moraal van de stoep

Misschien is het tijd voor een kleine revolutie. Niet met tape en haringen, maar met een beetje luchtigheid.

Kom gewoon. Gooi je kleedje neer. Lach als iemand anders er al zit. Schuif een stukje op. Deel een plek. Deel een verhaal. Verkoop je spullen, of niet. Koop iets wat je niet nodig hebt. Praat met een vreemde. Want Koningsdag is geen slagveld.

Het is een feest. En als we dat vergeten, dan hebben de Hoeken en Kabeljauwen uiteindelijk toch gewonnen – alleen dit keer met ducttape.

En ik? Ik neem dit jaar een thermoskan koffie mee, een gammel tafeltje en nul verwachtingen. En als iemand mijn plekje wil? Dan zeg ik: “Ga lekker zitten. Maar die knuffelbeer… die is onbetaalbaar.”

Geef een reactie