Berend Botje

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Pieter zat aan de keukentafel. Niet zomaar een keukentafel, maar zo’n tafel waar het hout inmiddels meer verhalen kent dan de gemiddelde talkshowgast. De koffie was lauw, de krant gekreukeld, en zijn leesbril… tja, die lag natuurlijk weer ergens waar hij hem gisteren nog “heel logisch” had neergelegd.

Hij las het bericht.

En pats—daar ging hij. Terug in de tijd. Zonder gordel. Zonder waarschuwing. Gewoon hup, de jaren tachtig in.

“Veertig jaar,” mompelde Pieter.

Veertig jaar geleden was hij voorzitter van Buurtgroep Schollevaar. Voorzitter! Dat klinkt tegenwoordig als iemand met een podcast en een LinkedIn-profiel, maar destijds betekende het vooral: stoelen sjouwen, koffie zetten en discussies leiden over zaken die levensgroot voelden (“Moet de bingo om half acht of kwart voor acht beginnen?”).

En Adri, zijn lief – want zo noemde hij haar nog steeds, ook al hadden ze inmiddels samen meer grijze haren dan argumenten – Adri dus, die had samen met een stel onverzettelijke dames een plan. Geen klein plan. Geen “we gaan eens kijken of we iets kunnen doen”-plan. Nee. Een plan met daadkracht, thermoskannen en een licht militante overtuiging dat kinderen moesten kunnen spelen.

Een speel-o-theek. In het buurthuis aan de Gong.

Pieter zag het weer voor zich. Het Klavier. Een naam die grandeur suggereerde, maar waar de piano altijd nét vals stond en de koffie altijd nét te slap was. En daar, tussen de knutselmiddagen en de vergaderingen over de kleur van de gordijnen, ontstond iets bijzonders.

Speel-o-theek Berend Botje.

Een naam die klonk alsof hij elk moment in een bootje kon stappen en weg kon varen, maar in werkelijkheid een anker werd in de wijk. Een plek waar speelgoed geen bezit was, maar gedeeld geluk. Waar ouders binnenkwamen met kinderen en vertrokken met verhalen. En met een puzzel waarvan steevast één stukje ontbrak, maar dat mocht de pret niet drukken.

Pieter herinnert zich nog hoe serieus ze het namen. Lijsten, uitleenregels, stempels. Veel stempels. Als er ergens in die tijd een tekort was aan bureaucratie, dan hebben zij dat persoonlijk opgelost.

En nu, veertig jaar later.

Veertig.

De speel-o-theek is verhuisd. Van Schollevaar naar Schenkel, van Schenkel naar Oostgaarde. Alsof het ding zelf ook een beetje wilde spelen. En inmiddels al zes jaar op zijn plek aan de Linie. Rustig geworden, zou je denken. Volwassen. Maar niets is minder waar. Want op 18 april is er feest.

En niet zo’n ingetogen “we drinken een glaasje en noemen wat namen”-feest. Nee. Een kinderdisco. Een springkussen. Spelletjes. Gelach dat door de muren kruipt en zich vastzet in de herinneringen van weer een nieuwe generatie.

Pieter leunt achterover. Hij en Adri waren er lang niet altijd bij. Het leven kwam ertussen. Werk, kinderen, andere verantwoordelijkheden. De speel-o-theek draaide door, gedragen door anderen. Nieuwe gezichten, nieuwe energie.

En toch. Toch voelt het als een beetje van hen.

Zoals een oud liedje dat je jaren niet hebt gehoord, maar waarvan je ineens elk woord weer kent. Zoals een boom die je ooit hebt geplant en die nu schaduw geeft aan mensen die jou niet kennen. “Ons kindje,” zegt Adri zacht, terwijl ze over zijn schouder meeleest. Pieter knikt.

Een volwassen kindje inmiddels. Met een eigen leven. Eigen verhalen. En waarschijnlijk betere organisatie dan ze destijds ooit hadden. Hij glimlacht.

Want ergens, tussen de kinderdisco en het springkussen, tussen het gelach en het geleende speelgoed, zit nog steeds dat eerste idee verstopt. Dat koppige, warme, licht chaotische idee dat begon met een paar mensen die dachten: dit moet anders. Dit kan mooier. Dit kan samen.

En dat, denkt Pieter, is misschien wel het mooiste spel dat er is. Niet winnen. Niet verliezen. Maar samen blijven spelen.

Speel-o-theek Berend Botje viert feest — 40 jaar vol verhalen, puzzelstukjes en gelach dat nooit verdwijnt. Kom meespelen op 18 april aan de Linie!  

Geef een reactie