
Over Toon, een stoel en een kopje koffie dat nooit meer hetzelfde werd
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Er zijn van die mensen die je nooit hebt ontmoet…maar die tóch ooit bij je op de bank hebben gezeten. Met een kopje koffie. En een stilte die niet ongemakkelijk was.
Toon Hermans was zo iemand.
Niet dat hij aanbelt – nee, hij stond er ineens. In de kamer. Met een blik die zei: “Zal ik eens iets kleins groot maken?”
En dan gebeurde het. Dan werd een kopje koffie geen kopje koffie meer. Maar een avontuur. Met schuim. En twijfel. En een lepeltje dat nét te hard tikt tegen het glas, alsof het ook even aandacht wil. En jij zat daar. Te lachen om… ja, om wat eigenlijk? Om niks. En precies daarom om alles.
Toon begreep iets wat wij massaal zijn kwijtgeraakt tussen agenda’s, apps en parkeerapps die wél werken: dat het leven zich niet afspeelt in de grote momenten.
Niet bij de promotie. Niet bij de sleuteloverdracht. Zelfs niet bij de derde poging om eindelijk wél gezond te eten op maandag. Nee.
Het leven zit in dat ene moment waarop je je sok binnenstebuiten aantrekt en denkt: “Ach… zo kan het ook.”
Toon zou daar tien minuten over praten. En je zou huilen van het lachen.
Wat hij deed, was eigenlijk levensgevaarlijk.Hij haalde de snelheid uit het leven. Hij vertraagde. Totdat je dingen zag die je normaal voorbij rent. Een stoel werd een verhaal. Een stilte werd een punchline. En een zucht… ja, een zucht werd een climax. Probeer dat vandaag de dag nog maar eens.
Als iemand nu vijf seconden stil is, denkt de helft van de zaal dat de wifi is uitgevallen.
En dan die zachtheid. Geen scherpe randjes. Geen venijn. Geen grappen die iemand achterlaten met het gevoel dat ze net subtiel zijn uitgekleed. Nee, Toon lachte niet om je. Hij lachte mét je. Alsof hij zei: “Kijk, we zijn allemaal een beetje raar. Gelukkig maar.”
En ergens, diep van binnen, voelde je opluchting.Want stel je voor dat je de enige was.
Later… werd het stiller. Niet in de zaal – daar bleef het warm. Maar in zijn woorden kwam iets bij. Iets dat schuurt, maar zacht.
De liefde. Rietje. Geen grote woorden. Geen dramatische gebaren. Gewoon een man die iets kwijt was…en toch bleef spreken alsof het er nog was. En misschien was dat wel het grootste kunststukje.
Dat hij liet zien dat liefde niet ophoudt bij afscheid. Dat het blijft hangen. Zoals een geur. Of een liedje dat je ineens hoort in de supermarkt terwijl je eigenlijk alleen maar melk wilde halen.
Wat Toon ons leerde – zonder het ooit zo op te schrijven – is dat het leven niet vraagt om perfectie. Het vraagt om aandacht. Om kijken. Om even blijven hangen bij iets kleins.
Een vlinder. Een kopje koffie. Een mens. En ja… soms ook bij jezelf.
Ik stel me voor dat hij ergens zit. Niet groots.Niet op een podium. Gewoon op een stoel. Met een glimlach die nog steeds niet helemaal uit te leggen is. En dat hij ons aankijkt en zegt: “Jullie maken het soms zo moeilijk…”
Waarna hij een slok koffie neemt, even wacht, en precies op het juiste moment toevoegt: “…terwijl het zo eenvoudig kan zijn.”
En dan lachen we. Niet hard. Niet overdreven. Maar precies genoeg om te voelen: dat een grap en een traan inderdaad buren zijn. En dat we daar allemaal…gewoon een beetje wonen.
