De bungalow van een miljoen

Pieters’ Daglicht over Denkdingen

Ik moet iets bekennen.

Als kind dacht ik dat vakantieparken plekken waren waar je heen ging om te ontsnappen aan het leven. Even geen verplichtingen. Geen regels. Hooguit een slagboom die soms haperde en een animatieteam dat je met lichte dwang probeerde te laten line-dancen op een dinsdagmiddag.

Tegenwoordig blijken vakantieparken ook plekken waar het leven je juist inhaalt. Met twee beveiligers. En een dagtarief waar een gemiddelde miljonair spontaan van gaat zweten.

Welkom in de wereld van de miljoenenchalets.

Daar zit je dan. Dertien jaar oud. Rugzakje vol levenservaring waar geen enkele rugzak voor bedoeld is. En ergens tussen de plastic tuinstoelen en de kunstmatig aangelegde vijver staat een jongere. Met uitzicht op niets. Letterlijk niets. Geen schoolplein. Geen klasgenoot die je irritant vindt maar stiekem nodig hebt. Geen buurvrouw die klaagt over je muziek. Alleen een begeleider. Of twee. Soms drie. Altijd dichtbij. Altijd aanwezig. Als een soort menselijke schaduw met een rooster.

“Vrijheid”, fluistert de brochure. “Niet weglopen,” zegt de werkelijkheid.

En ergens, op een gemeentehuis, zit een ambtenaar naar een scherm te kijken waarop een bedrag oploopt. 2200 euro per dag. Dat is geen zorg meer, dat is een all-inclusive arrangement zonder zwembad en mét existentiële leegte.

Ik stel me voor hoe dat gesprek gaat.

“Wat krijgt u voor dat bedrag?”

“Nou, iemand die voorkomt dat het kind wegloopt.”

“En verder?”

“Dat is het eigenlijk wel.”

Het is een beetje alsof je een Ferrari koopt om er vervolgens een bloempot op te zetten. Indrukwekkend duur. Functioneel… discutabel.

En begrijp me niet verkeerd: dit is geen verhaal van boze bedoelingen. Dit is een verhaal van mensen die iets proberen te repareren met gereedschap dat er simpelweg niet meer is.

De zware jeugdzorg wordt afgebouwd (terecht, na misstanden), de lichtere varianten zitten vol, en ergens daartussen vallen jongeren… niet tussen wal en schip, maar tussen slagboom en chalet.

En dus bouwen we mini-instellingen zonder naam. Zonder behandelvisie. Zonder toekomst.

Een soort zorgvariant van kamperen in het niets.

En terwijl wij discussiëren over miljoenen en systemen, zit daar een jongere die vooral leert dat de wereld hem of haar liever parkeert dan begrijpt. Dat is misschien wel het duurste van alles.

Want ontwikkeling laat zich niet afdwingen met beveiliging. Vertrouwen groeit niet onder toezicht. En een kind wordt geen mens van een bungalow met bewaking, hoe luxe de waterkoker ook is.

Misschien is dat de echte vraag. Niet hoe we deze constructies goedkoper maken. Maar hoe we voorkomen dat we ooit nog denken dat dit een oplossing is.

Want als een samenleving haar kinderen op vakantie stuurt zonder dat het vakantie is…dan is er iets fundamenteel mis met onze routekaart. En geloof me: daar helpt geen slagboom tegen.

Eén reactie

Geef een reactie