
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Hij is tachtig. Tachtig! En ergens in een appartement met uitzicht over de Maas staat vandaag ongetwijfeld een man in glittercolbert zijn stropdas recht te trekken, zachtjes neuriënd: “You’ll Never Walk Alone”. Lee Towers – voor de burgerlijke stand gewoon Leendert (Leen) Huijzer uit Bolnes – viert zijn 80ste verjaardag, en heel Rotterdam viert mee.
De zingende kraanmachinist die nooit normaal is gebleven
Het blijft een ongelooflijk verhaal: een jongen uit een Rotterdams arbeidersgezin, die als onderhoudsmonteur in de haven begon, via nachtclubs en talentenjachten uitgroeide tot de man die meer dan vijftig keer Ahoy wist te vullen.
Het etiket “zingende kraanmachinist” bleef aan hem kleven, maar achter die bijnaam schuilde gewoon Leen, met werkschoenen in de kast en een accent dat nooit door een logopediste is aangeraakt.
Waar anderen kozen voor bescheidenheid, koos hij voor grootser, hoger, meer glitter en nog een rookmachine erbij. Hij was de eerste Nederlandse artiest die een uitverkocht Ahoy op zijn naam schreef – en het daarna gewoon nóg tientallen keren deed. Over de top? Natuurlijk. Maar juist dat maakte hem voor velen zo herkenbaar: als Leen het dak eraf mag blazen, waarom jij dan niet.
Tachtig kaarsjes, een rollator en nog steeds plannen
De laatste jaren waren niet alleen maar spotlights en showtrappen. Gezondheidsproblemen, beperkte mobiliteit, een rollator die plots zijn opwachting maakte – het leven herinnerde hem er hardhandig aan dat niemand onkwetsbaar is. Artsen zeiden dat het tempo omlaag moest, dat de zalen misschien kleiner moesten, de optredens korter.
Maar ergens tussen de fysiotherapie en de medische afspraken door, bleef hij vooruitkijken: er liggen nog opnames op de plank, er zijn ideeën voor een boek over zijn leven, en hij droomt hardop over hoe zijn eigen verhaal verder moet gaan. Stoppen? Dat laat hij zich niet door een blessure voorschrijven – dat wil hij zelf bepalen.
De man van Rotterdam, Feyenoord en de marathon
Je kunt veel vertellen over Lee Towers, maar niet zonder Rotterdam te noemen. Het is de stad die hem droeg, en die hij op zijn beurt een stem gaf. Dertig jaar lang klonk zijn “You’ll Never Walk Alone” bij de marathon van Rotterdam; lopers huilden, lachten, zochten elkaars hand en liepen met kippenvel de eerste kilometers in.
Toen hij het nummer daar in 2024 voor de laatste keer zong, was het geen afscheid van de stad maar eerder een doorgeven van de fakkel – de traditie mocht verder, al werd de stem een andere. Want als iemand belichaamt dat je nooit alleen loopt, dan is het wel die zingende havenarbeider met zijn fonkelende manchetknopen.
El Pionero: een glas op een leven lang doorzetten
Tachtig worden is voor Lee geen reden om alleen terug te kijken, maar wel een moment om stil te staan bij wat er allemaal is gebeurd. Zijn indrukwekkende carrière leverde hem koninklijke onderscheidingen, gouden platen, prijzen en records op – meer dan genoeg om een ego permanent op te pompen. Toch is het mooiste eerbetoon misschien wel dat vrienden en familie hem nu een eigen wijn schenken: “El Pionero”, speciaal voor zijn 80ste verjaardag.
Die naam is raak gekozen: de pionier die durfde te dromen dat een jongen uit Bolnes de grootste zalen kon vullen, die zich niet liet vertellen dat glitterpakken “te veel” waren, en die een heel land leerde dat je soms gewoon schaamteloos groots mag uitpakken. Een wijn om niet alleen te proosten op verleden glorie, maar ook op wat er nog komt – al is het in kleinere zalen, met een iets lagere showtrap en een goed bereikbare kleedkamer.
Over de top met een serieuze boodschap
Ja, Lee Towers is groter dan groot, soms net een menselijke discobal. Maar onder die glimmende laag zit een verhaal dat juist nu belangrijk is. Een verhaal van een man die keer op keer opstond na tegenslag, die zich niet neerlegde bij fysieke beperkingen, en die weigerde zich te laten reduceren tot zijn kwaaltjes.
Zijn boodschap, hoe bombastisch verpakt ook, is verrassend eenvoudig: wees niet bang om te dromen, werk hard, houd van je stad en van de mensen om je heen – en zorg dat niemand alleen hoeft te lopen. Misschien is dat wel de meest Rotterdamse les die er bestaat: kop omhoog, schouders eronder, en als het even kan samen.
Dus vandaag, op zijn 80ste, mag het knetteren van de glitter en de confetti. We heffen het glas – misschien wel met een slok El Pionero – op Leen Huijzer, de zingende kraanmachinist die ons leerde dat je zelfs met rollator en revalidatieschema nog steeds het dak eraf kunt blazen.
