
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Pieter krijgt die vraag vaker dan hem lief is. Meestal net op het moment dat hij met een halve boterham in de hand, een los idee in het hoofd en drie onafgemaakte zinnen op zijn netvlies alweer aan iets nieuws begint. “Waar haal jij toch de tijd en de energie vandaan?”
Het wordt gefluisterd bij koffieautomaten, voorzichtig gevraagd na lezingen en soms ronduit wantrouwend uitgesproken, alsof Pieter ’s nachts stiekem wordt opgeladen in een schuur met een stekker in zijn linkeroor.
Het eerlijke antwoord is eigenlijk teleurstellend eenvoudig: passie. Passie voor mensen. Passie voor levensvreugde. En een hardnekkig gevoel dat hij nauwelijks werkt.
Voor Pieter voelt werken als één grote uit de hand gelopen hobby. Een hobby waar je per ongeluk anderen mee helpt, af en toe iets verandert en waar je zelf vooral ontzettend veel lol aan beleeft. Dat is gevaarlijk spul, want voor je het weet zit je om elf uur ’s avonds nog iets te schrijven “omdat het nu eenmaal zo lekker liep”.
Maar ja, probeer dát maar eens uit te leggen aan iemand die zuchtend zijn vierde vergadering van de dag inloopt.
Omdat niet iedereen dit kan geloven – en omdat Pieter ook niet wil overkomen als zo’n opgewekte zelfhulpgoeroe met een linnen broek – heeft hij besloten een tipje van zijn geheim te ontsluieren.
Want er is meer. Pieter beschikt namelijk over kabouters.
Ja. Kabouters. Echte. Van dat klassieke pink-formaat. Mannetjes én vrouwtjes, voor de volledigheid.
Het zijn huisgeesten. Energiek, licht lichtgeraakt, maar bijzonder loyaal. Pieter had ze jarenlang niet. Hij deed alles zelf. Tot hij op een dag een telefoontje kreeg dat zijn leven zou veranderen.
Mazda belde.
Nou ja, niet letterlijk Mazda natuurlijk, maar iemand die iemand kende die iemand kende die ooit betrokken was bij een bijzonder hoofdstuk uit de automobiele geschiedenis. De Mazda MX-3. Bouwjaar rond 1991. Een auto met een geluid waar je óf verliefd op werd, óf spontaan kabouters in hoorde meedansen.
Die zes dwergen – want zo noemden ze zichzelf destijds – sprongen jarenlang op en neer op het ritme van de zuigers. Ze leefden op benzinedamp, vibratie en pure mechanische extase. Tot Mazda op een dag zei: “We gaan het anders doen.” En toen waren ze ineens overbodig.
Pieter twijfelde geen moment. Hij had ruimte zat. Ze waren niet duur in onderhoud. Een kruimel hier, een slokje espresso daar. En energie… energie hadden en hebben ze als geen ander.
Sterker nog: door hun opleiding in motorblokken zijn het perfecte energiemakers. Terwijl Pieter denkt, schrijven ze mee. Terwijl hij praat, laden zij bij. Terwijl hij even niets doet – wat zelden voorkomt – rennen ze rondjes door zijn hoofd en fluisteren: “Zal ik dit idee vast warmdraaien?”
Het verklaart veel.
Waarom Pieter soms vijf dingen tegelijk doet en toch ontspannen blijft. Waarom hij zelden moppert over drukte. Waarom hij energie krijgt van mensen waar anderen leeg op lopen.
De kabouters doen niets wat Pieter niet zelf wil. Dat is belangrijk. Ze versterken slechts wat er al is. Passie vermenigvuldigd met plezier, gedeeld door het gevoel van moeten.
En daar zit de serieuze ondertoon. Want niet iedereen heeft kabouters. Niet iedereen heeft een Mazda-verleden in huis. Maar iedereen heeft ergens een bron die energie geeft in plaats van kost. Het probleem is dat we die bron vaak parkeren achter verplichtingen, verwachtingen en zinnen die beginnen met “ja maar”.
Pieter weet inmiddels: als het voelt als werken, moet je oppassen. Als het voelt als spelen, zit je goed. En als het voelt alsof je nauwelijks werkt, maar wél verschil maakt…dan heb je goud in handen. Of kabouters. Dat kan ook.
En mocht u zich afvragen: nee, ze zijn niet te huur. Maar ze fluisteren wel graag bij anderen. Heel zachtjes. Op het ritme van wat u eigenlijk allang wist.
