Zeven jaar Oogappels

Het was ergens tussen het wegzetten van de vaatwasser en het zoeken naar mijn leesbril (die op mijn hoofd bleek te staan) dat ik me realiseerde: Oogappels is al zeven jaar bij ons in huis. Zeven jaar. Dat is langer dan sommige huwelijken standhouden, langer dan de gemiddelde puber een jas draagt die hij zelf heeft uitgekozen, en aanzienlijk langer dan mijn goede voornemens in januari.

Zeven jaar Oogappels. En ineens begrijp je waarom die serie zo ongemakkelijk dichtbij komt. Het is geen televisie, het is een bezoek. Een soort familiefeest waar je niet om gevraagd hebt, maar waar je tóch blijft zitten omdat het zo pijnlijk herkenbaar is dat je wel móét blijven kijken.

Want daar zitten ze. Ouders die het allemaal zo goed bedoelen en ondertussen precies dat ene zinnetje zeggen waardoor alles ontspoort. Kinderen die niets zeggen en daarmee alles zeggen. En grootouders die ooit dachten dat ze het leven begrepen, maar nu vooral hun tong afbijten om het niet weer beter te weten. Het echte leven, maar dan zonder dat je zelf hoeft te antwoorden. Dat is de luxe van Oogappels: je mag kijken, knikken, zuchten en denken “Ja. Dit. Dit dus.”

Het knappe is dat Oogappels nooit schreeuwt. Het fluistert. Het kijkt je aan met die blik die je alleen krijgt van iemand die jou beter kent dan je lief is. En net als je denkt dat het over ‘hen’ gaat — over die andere ouders, dat andere gezin, die andere problemen — schuift de serie ineens een spiegel voor je neus. Zonder waarschuwing. Zonder excuses.

Daar sta je dan. Met je overtuigingen. Je opvoedideeën. Je stellige meningen over hoe het allemaal zou moeten. Zeven jaar Oogappels leert je vooral dit: niemand weet het. Echt niemand. We doen maar wat. Met liefde, met angst, met goede bedoelingen en af en toe met de finesse van een olifant in een servieskast.

En dat is misschien wel de grootste kracht van de serie. Dat je jezelf niet beter hoeft te voelen dan de mensen op het scherm. Je hoeft niet slimmer, moderner of empathischer te zijn. Je herkent je in ze. In de twijfel. In het falen. In het soms onhandige zoeken naar verbinding, terwijl iedereen in hetzelfde huis woont.

Voor jongeren is het een blik in de hoofden van ouders die ook maar wat aanklooien. Voor ouders is het een waarschuwing, een troost en een handleiding die zegt: je doet het niet perfect, maar je bent niet alleen. En voor wie zichzelf “niet meer jong” noemt — een prachtige uitdrukking trouwens — is het een zachte herinnering aan hoe het ooit begon, en hoe ingewikkeld het leven altijd al was, alleen hadden we toen andere woorden.

Zeven jaar Oogappels is zeven jaar gedeeld ongemak. Gedeelde herkenning. Gedeelde stilte na afloop van een aflevering, waarin niemand iets zegt omdat iedereen even bij zichzelf naar binnen kijkt. En dat is misschien wel het grootste cadeau van de serie: dat je je minder alleen voelt in je eigen gestuntel.

Dus ja. Wat een prachtige serie. Niet omdat alles goed afloopt. Niet omdat er makkelijke antwoorden zijn. Maar omdat Oogappels laat zien dat leven geen rechte lijn is, maar een kronkelig pad vol misverstanden, liefde, ruzie, verzoening en opnieuw proberen.

Zeven jaar televisie die geen televisie wil zijn. Maar leven. Gewoon. Zoals het is. Met alle oogappels van dien.

Geef een reactie