Overstekende Toekomst

Pieters Daglicht over Denkdingen

Er zijn van die ochtenden waarop je navigatie plots besluit dat jij vandaag een stadstour verdient. Niet gevraagd, niet besteld, maar wél gekregen. Zo reed ik afgelopen week, nog half slapend, door België. Daar waar de bakker om 06.30 uur al waffer-deeg staat te kneden, en de katholieke heiligenbeelden je vanaf elke gevel aanstaren alsof je moet biechten dat je te hard rijdt.

Maar goed, ik liet me gewillig door onbekende dorpskernen leiden. En dáár gebeurde het: een klein moment van verwondering dat zich vastklampte aan mijn stuur als een koppige kleuter aan de glijbaan.

Overál zag ik ze: verkeersbrigadiers. Niet één, niet twee, maar hele legioenen. Een soort ordelijke Belgische infanterie, uitgerust met fluohesjes, stopborden en een blik in de ogen die zei: “Laat een kind door, of gij zult het weten.”

Ze stonden bij zebrapaden als levende schuttingen tegen automobilistische roekeloosheid. Ze knikten vriendelijk, ze zwaaiden, ze hielden hele verkeerslawines tegen alsof het niets was.

En toen zag ik de kinderen. Allemaal in knalgele hesjes. Zélfs de pubers, en dat zijn toch doorgaans mensen die nog liever in een vulkaan springen dan opvallen. Op hun hesjes stonden teksten als: “Zie mij.” “Ik word graag gezien.” “Het leven is al ingewikkeld genoeg – laat me veilig oversteken.” (die laatste verzin ik, maar hij zou uitstekend passen).

En ik dacht: Hoe dan?! Hoe krijgt België voor elkaar wat wij in Nederland alleen tijdens een landelijke campagne van drie weken doen, waarna iedereen weer vrolijk in zwartgrijze onzichtbaarheid de straat op gaat? Hier, net over de grens, was het alsof neon gele veiligheid een nationale identiteit is.

Wat zou het mooi zijn als wij dat ook meer in ons straatbeeld zouden zien. Geen kinderen die als ninjas in het ochtendduister de weg oversteken, maar kleine lichtbakens van hoop. Signalerende jeugd. Jongelui die niet onder een vrachtwagenhoekspiegel verdwijnen, maar áchterin het netvlies van elke automobilist branden als een herinnering: We zijn zuinig op onze toekomst.

En laten we eerlijk zijn: als pubers in België vrijwillig een gele hes aantrekken, dan kunnen onze Nederlandse pubers dat ook. Ja, ze zullen mopperen. Ja, ze zullen zeggen dat het niet cool is. Maar laten we wel wezen: crocs waren ook niet cool, en tóch lopen ze ineens iedereen voor de voeten.

Onder alle humor ligt één simpele waarheid: Verkeersveiligheid is geen luxe, maar een levensverzekering voor onze jeugd. We kunnen roepen dat kinderen beter moeten opletten. We kunnen hopen dat automobilisten zich gedragen. We kunnen vertrouwen op de Heilige Maagd Maria van de Middelbare School Oversteek. Maar een knalgeel hesje, een verkeersbrigadier die trots zijn stopbord heft, een zichtbare cultuur van ‘wij geven om onze kinderen’ – dat maakt verschil. En dat verschil gaat niet over regels of boetes, maar over mentaliteit: Dat we het samen doen. Dat we verantwoordelijkheid zien, niet alleen verkeer. Dat iedere automobilist even denkt: Ik rijd niet langs kinderen. Ik rijd langs onze toekomst.

Toen ik verder reed, zag ik een jongetje met een hesje waarop stond: “Merci dat ge mij ziet.”

En ik voelde een klein steekje van ontroering, gevolgd door een stevige duw tegen mijn Nederlandse nuchterheid.

Laat die gele golf maar komen. Laat onze straten maar oplichten. Laat ons, heel simpel, niet alleen harder rijden, maar vooral beter kijken.

En wie weet, ooit… Misschien zegt een kind hier dan ook: “Dankjewel dat je me zag.”

Geef een reactie