
Pieters Daglicht over Denkdingen
Ergens tussen het winkelcentrum De Terp en het laatste restje polder van Capelle aan den IJssel, waar de wind nog nét even de kans krijgt om over een sloot te strijken, woont hij. Meneer De Fazant. Parmantig. Paraderend. Alsof hij elk moment auditie moet doen voor een musical die nooit geschreven zal worden.
Je ziet hem daar, tussen de scholletjes, met z’n borst vooruit en z’n blik alsof hij de burgemeester van de berm is. Hij hoeft niks te zeggen – zijn houding zegt alles. “Ja, ik bén mooi. En jij niet.”
Ik kwam hem laatst tegen toen ik, geheel onbedoeld, een existentiële wandeling maakte langs de Slotlaan. Ik dacht na over de toestand in de wereld, over grootspraak, over hoe mensen elkaar te lijf gaan met meningen waar zelfs de dominee van zou blozen. En toen kwam hij.
De Fazant. Tjokvol kleur, flair, en volkomen ongeïnteresseerd in de sores van de mensheid.
Hij stak de straat over alsof hij recht had op voorrang van de evolutie. Auto’s stopten. Mensen keken. En hij – hij liet zijn veren waaien in de herfstwind. Het was geen lopen meer. Het was optreden.
Ik zag hem en dacht: dáár heb je nou het verschil tussen een fazant en een mens. De fazant is gewoon. De mens vindt van alles.
Wij zouden dat ook eens moeten doen: gewoon een beetje rondlopen met de borst vooruit, zonder ons druk te maken over wat men er allemaal van vindt. De fazant twijfelt niet aan zijn veren. Hij vraagt geen goedkeuring van een eend. Hij post geen selfie met #NoFilter om te bewijzen dat hij écht zo mooi is. Hij is.
Maar tegelijkertijd, diezelfde fazant is ook een druktemaker van jewelste. Als je goed luistert, hoor je hem roepen vanuit de struiken. Niet zomaar een roep, maar zo’n oerknal van zelfvertrouwen: “KIE-KER-RRRR!” Het geluid van een vogel die zegt: “Dit is míjn slootkant. Jij mag blijven zolang ik dat duld.”
Er zit iets tragikomisch in. Want onder die trots schuilt ook een beetje angst.
Hij weet dat hij mooi is – maar hij weet óók dat hij opvalt. En in een wereld met vossen, auto’s en Capelse honden betekent opvallen niet altijd iets goeds.
Misschien is dat de les van de fazant. Wees niet bang om te schitteren, maar vergeet niet dat schoonheid ook kwetsbaar maakt.
En zo liep ik verder. De fazant verdween in het riet, ik in mijn gedachten. En ik dacht: Wat zou de wereld er anders uitzien als we allemaal een beetje fazant zouden durven zijn – trots, eigenzinnig, een tikkie overdreven, maar met een serieuze boodschap: Je mag gezien worden.
Zelfs in Capelle aan den IJssel. Zeker daar.
Slotgedicht – Fazantologie
In Capelle, tussen sloot en stoep, waar wind en winkelwagens groeten, loopt hij — een heer met kleurenkoep, die nooit z’n pas zal moeten toetsen. Hij weet niet van beleid of strijd, geen stress, geen mail, geen overleg; hij leeft zijn pracht in vrolijkheid, met elke veer als eigen zeg. Dus kijk, als hij weer oversteekt, en alles even stil laat staan — dat jij dan met zachte glimlach spreekt: zó trots mag ik ook door het leven gaan.
