Het geknal van november

Het is pas november. De bladeren vallen nog, de pepernoten liggen nog in hun plastic jasje, en ergens op een verlaten parkeerplaats staat al iemand met een aansteker in de hand te grijnzen. Want ja hoor — het eerste vuurwerk is alweer gesignaleerd. Alsof de mensheid collectief besloten heeft: laten we het nieuwe jaar gewoon alvast beginnen, maar dan zonder goede voornemens.

Ik liep vanavond met mijn beagle, Nacho — een filosoof met flaporen — toen het eerste knalletje door de straat klonk. Hij keek me aan met ogen die zeiden: Waarom? Waarom doen jullie dit, twee maanden te vroeg? Ik had geen antwoord. Want hoe leg je een hond uit dat sommige mensen blijkbaar vinden dat adrenaline uit een illegaal rotje meer waard is dan het gemoedsrust van een hele wijk?

Nacho kroop tegen mijn been. Hij trilde. Ik dacht: dit is geen nieuwjaarsnacht, dit is een oorlogsfilm zonder ondertiteling.

Begrijp me niet verkeerd: ik hou van vuurwerk. Tenminste, van de romantiek ervan. Van die ene knal om twaalf uur, gevolgd door een kus, een glas champagne, en het besef dat we het weer een jaar hebben volgehouden. Maar wat ooit symbool stond voor nieuw begin, lijkt nu verworden tot een oefening in collectieve doofheid.

Ergens in een schuurtje staat een puber met een aansteker in de aanslag. Naast hem een doos vol Chinese gelukswensen in poedervorm. En hij denkt: Wat kan er nou misgaan? Nou, Jan, alles.

Want terwijl jij met een vlammetje speelt, vlucht er ergens een kat onder een bed, springt er een paard door een hek, en ligt er een bejaarde met een hartslag van 180 onder zijn dekbed te bidden dat het snel januari wordt.

Dus bij dezen, namens Nacho, mijzelf en alle trillende snorharen van Nederland: bewaar het vuurwerk voor oud en nieuw. Gebruik het gezonde verstand — als dat nog niet verknald is — en geef je buurt, je buren en vooral de dieren even ademruimte.

Want als het straks inderdaad voor het laatst mag, laten we er dan in godsnaam iets moois van maken. Geen wekenlange knalfuif, maar één nacht van licht, kleur en samenzijn.

En mocht je nou echt niet kunnen wachten: steek een kaarsje aan. Dat knalt niet, maar het verlicht wel.

in de nacht van oud naar nieuw
als het vuurwerk donderen gaat
bibberen van angst de honden

ogen van de trouwe viervoeters
smeken hun bazen en bazinnen
met een verlangen naar rust

waar vuurwerk wordt ontstoken
blaffen zij de symfonie van angst
in de schaduw van het lawaai

Geef een reactie