De dans van het misschien


Daar staat het dan. Midden op de vloer. Het woord misschien. Geen ja, geen nee, maar dat licht wankelende, wiebelende woord dat altijd op sokken verschijnt en in de verkeerde maat begint te schuifelen. Terwijl de rest van de zaal keurig in paren door de zekerheid walst, staat misschien in een veel te wijde broek te wachten tot iemand zegt: “Kom je mee?”

En natuurlijk doe ik dat. Ik laat me verleiden door dat halfslachtige, halfbeloftevolle wezen. En voor ik het weet, sta ik in een ongemakkelijke dans: één stap naar voren, twee stappen terug, een draai die nergens heen leidt, en dan weer stilstaan, met een gezicht dat zegt: het zou kunnen… of niet.

Het ongemak is enorm. We willen houvast, kaders, een duidelijk ritme. Maar misschien speelt vals, gooit expres een extra noot in de maat, en knipoogt daarbij alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Soms denk ik: trap dat woord van de dansvloer af, laat de zekerheden het toneel vullen. Maar zodra ik dat probeer, merk ik dat de muziek stilvalt. Want zonder misschien is er alleen ja of nee, zwart of wit, links of rechts. Een dans zonder spanning, zonder onverwachte wending.

En dáár zit de schoonheid. In het wiebelen, in de misstappen, in het plotselinge draaien dat je niet had zien aankomen. Onzekerheid maakt de dans levend. Misschien fluistert: “Durf je te walsen zonder te weten waar je uitkomt?” En als ik dan even niet te hard nadenk, voel ik de vrijheid van bewegen zonder plan, zonder eindstation.

De serieuze ondertoon is simpel: leven met onzekerheid is geen straf, het is een kunst. Het ongemak is echt, maar de schoonheid ook. Het vraagt moed om met misschien de vloer op te gaan, maar zonder dat woord blijven we stokstijf staan.

En dus buig ik lichtjes, reik mijn hand, en fluister: “Misschien… dans je met me?”

Geef een reactie