
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Weet je wat ik de meest overschatte meubel vind? De stoel van de zekerheid. Iedereen wil erop zitten. Lekker stevig, vier poten op de grond, kussentje erbij. Maar zodra je plaatsneemt, merk je: hij wiebelt. Altijd. En meestal precies op het moment dat jij stoer wilt verklaren: “Ik weet het zeker!”
Want dat is de grap van zekerheid: we doen alsof het beton is, maar het blijkt piepschuim. Je kunt er even op rusten, maar voor je het weet sta je te balanceren als een pinguïn met hoogtevrees.
Neem vergaderingen. Iemand roept met volle overtuiging: “Dit plan is waterdicht!” Nog geen vijf minuten later druppelt het overal door. Anderen knikken gewichtig en schuiven hun stoel dichterbij. Maar je ziet ze wiebelen. Niet van enthousiasme, maar omdat de poten van hun zekerheidsstoel op onvaste vloerbedekking staan.
Of denk aan de liefde. Jij zegt: “Jij bent écht de ware.” De stoel voelt even stevig. Tot je schoonfamilie op bezoek komt. Dan begint het gewiebel en besef je: misschien had ik beter een kruk kunnen nemen, zonder poten, gewoon op de grond. Veel stabieler. Zelfs in de supermarkt wankelt zekerheid. Je loopt naar binnen, overtuigd van een pak melk en een halfje bruin. Je komt naar buiten met chips, drie bonusaanbiedingen, een plant en géén melk. De stoel van de zekerheid staat nog steeds in de zuivelafdeling, beteuterd te wiebelen naast de karnemelk.
Het mooiste vind ik nog: wie het hardst roept dat hij zeker weet hoe het zit, wiebelt vaak het meest. Dat zijn de mensen die hun stoel met ducttape aan de vloer proberen vast te maken. Maar zekerheid is als een wiebelstoel op glad ijs: hij glijdt toch weg, of je nou schroeven, plakband of betonnen blokken gebruikt.
Dus misschien is het beter om de wankelheid te omarmen. Om niet te doen alsof je op een troon zit, maar gewoon een campingstoeltje pakt. Lekker instabiel, beetje meebewegen met de wind.
Want wie de kunst van het wiebelen beheerst, valt niet om. Hij danst.
En dat… is eigenlijk de enige zekerheid die ik durf te geven.
