
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Ik lag ziek in bed. Koorts, soep, drie kommen op het nachtkastje als stille getuigen van mijn onvermogen om zelfs maar naar de keuken te strompelen. Tomatensoep met e-nummers, want soep zónder is in de flitsbezorgapp net zo zeldzaam als een trein die op tijd rijdt. Afwassen zou ik morgen wel doen. Misschien. Als de wereld meewerkt.
Vrienden boden aan boodschappen te doen, mijn moeder wilde komen zorgen. Maar ik zei nee. Omdat ik me bezwaard voelde. Omdat we in Nederland het idee hebben dat je je eigen storm moet uitzitten, al staat je dak op instorten. Je regelt het zelf, of je regelt het niet. Punt.
En toen dacht ik: in de zogeheten Blue Zones lachen ze hierom. Daar wonen mensen die gemiddeld ouder worden dan mijn kamerplanten, en dat zonder sportschoolabonnement of marathontraining. Ze lopen gewoon overal heen, buigen zich dagelijks over een tuin of een klus, en zetten hun dag op pauze alsof dat de gewoonste zaak van de wereld is.
Ze eten bonen alsof het de laatste bonen op aarde zijn, stoppen met eten als ze voor 80 procent vol zitten, en drinken een glas wijn met vrienden — bijna elke dag. Niet om de dag weg te spoelen, maar om hem samen te vieren. En altijd is er een reden om op te staan: familie, geloof, vrienden. Niemand hoeft alleen ziek in bed te liggen met drie kommen soep en een schuldgevoel.
In Nederland zijn we daar niet zo goed in. We hebben 10,4 miljoen mensen met chronische aandoeningen, 2 miljoen met verslaving, en een eenzaamheidscijfer waar zelfs de statistiek een beetje depressief van wordt. En toch vinden we het moeilijk om onze buur te vragen om een pannetje soep.
Misschien moeten we dat Blue Zone-recept eens proberen. Niet alleen voor onszelf, maar voor elkaar. Wat vaker samen wandelen, elkaar uitnodigen voor eten dat niet uit een pakje komt, en onze levens iets minder vol plannen, zodat er ruimte is om iemand op te zoeken die die dag misschien niemand ziet.
Het is geen ingewikkeld medicijn. Het kost weinig. Het vraagt alleen dat we weer leren doen wat we ooit vanzelfsprekend vonden: omkijken naar elkaar. Want wie weet… worden we er allemaal een stukje ouder van. En gezelliger.
