
Pieters’ Daglicht over Denkdingen
Ik zat vanmorgen te denken. Dat klinkt onschuldig, maar dat is het niet. Denkdingen hebben de neiging om klein te beginnen en vervolgens uit te dijen als een slecht opgeblazen luchtbed: ineens zit je met een hele woonkamer vol.
Het begon met de gedachte: “Zou ik vandaag mijn sokken op kleur moeten sorteren?” Een rationele mens zou zeggen: ja of nee, en dan koffie zetten. Maar ik ging verder. Want stel dat ik ze sorteer, dan moet ik eerst weten wat precies “blauw” is. Is dat marineblauw, hemelsblauw of dat mysterieuze blauw dat in de was ineens paars wordt?
Van daaruit gleed mijn brein moeiteloos naar de vraag of kleuren eigenlijk wel bestaan of dat we collectief hebben afgesproken dat gras groen is omdat iemand ooit te lui was om te zeggen: “Het is gewoon… grasachtig.” Tegen die tijd had mijn koffie koud staan worden, maar mijn hoofd draaide als een hamster in een rad dat iemand op turbo had gezet.
Denkdingen doen dat. Ze beginnen vriendelijk, glimlachen naar je, en voor je het weet ben je verwikkeld in een denkstrijd over of een lepel nog steeds een lepel is als je er alleen soep mee eet en nooit vla.
Het probleem is: Denkdingen hebben geen rem. Ze stoppen niet vanzelf. Je moet er zelf tussen springen, een soort verkeersagent in je eigen hoofd. Maar dat is gevaarlijk werk. Eén verkeerde stap en je denkt: “Waarom zijn verkeersagenten eigenlijk altijd in het geel gekleed? Zouden ze niet beter roze kunnen dragen voor de zichtbaarheid? Of glitters? Ja, glitters!” En voor je het weet ben je bezig een wetsvoorstel in te dienen bij de Tweede Kamer.
Zo zat ik daar dus. Met koude koffie, drie verschillende sokken aan (want tijdens het denken ben ik de draad kwijtgeraakt), en een notitieblok vol plannen voor glitteruniformen.
En weet je wat? Ik vind dat mooi. Want Denkdingen zijn het bewijs dat er altijd iets te beleven valt, zelfs als je alleen bent, zonder Netflix, zonder gezelschap – behalve dat van je eigen brein dat zichzelf soms iets té gezellig vindt.
Dus ja, Denkdingen. Ze maken het leven niet eenvoudiger, maar wel véél leuker. En soms, heel soms, leiden ze tot nieuwe sokken.
En toen gebeurde het. Midden in mijn Denkdingen, ergens tussen het “bestaan kleuren wel” en “hoeveel glitter past er op een verkeersagent” in, kreeg ik dé ingeving.
Wat als sokken, koffie en verkeersveiligheid eigenlijk één en hetzelfde probleem zijn?
Kijk: als je felle sokken draagt, zie je je voeten beter. Als je je voeten beter ziet, struikel je minder. Als je minder struikelt, kom je op tijd bij je koffie. En als iedereen op tijd bij zijn koffie komt, zijn we allemaal vrolijker. Vrolijke mensen rijden rustiger. En voilà: minder ongelukken.
Daarmee had ik het verkeersprobleem, het sokkenprobleem én het koude-koffieprobleem in één klap opgelost. Een Nobelprijswaardig idee, vond ik zelf.
Dus ik heb mezelf plechtig beloofd: vanaf nu draag ik altijd twee verschillende sokken. Niet omdat ik lui ben, maar uit pure maatschappelijke verantwoordelijkheid.
En wie weet… misschien begint zo de Grote Denkdingen-Revolutie.
Met glitter.
