Moord op bestelling – en andere domme dingen die je op internet kunt kopen

Er zijn mensen die een hekel hebben aan hun buren. Of aan hun ex. Of aan hun baas. Of aan iedereen die wel eens “een mening” heeft op Facebook. Dat is op zich niet zo bijzonder. Wat wél bijzonder is, is dat sommige mensen daar conclusies aan verbinden. Zoals: “Weet je wat? Ik bestel gewoon een moord.”

Dat is dus echt iets wat mensen doen. Alsof je bij Bol.com een stoomstrijkijzer bestelt, maar dan met een “Nu met gratis zij-ingang!”-optie voor een schotwond. De menselijke domheid is grenzeloos. En dat bewijst zich nergens zo overtuigend als op het dark web.

Want waar je vroeger voor een moord minstens een motorbende, een stoepdeal of een gitzwart verleden nodig had, is dat nu vervangen door een toetsenbord, een VPN en een crypto-wallet. “Anoniem, snel en betrouwbaar” – net als een slechte pizzakoerier. Alleen komt deze pizza nooit aan. En als hij wél komt, dan zit de politie erin.

Stel je voor: je bent boos. Héél boos. Je ex heeft je verlaten voor iemand met een goed karakter en minder opgeblazen zelfbeeld. Je baas waardeert je PowerPoints niet. Je buurman maait altijd nét jouw kant van de heg. En daar zit je dan: onderuitgezakt, friet op je schoot, een vaag plan in je hoofd.

Je typt op Google:

“iemand vermoorden goedkoop discreet”

En omdat het internet geen geweten heeft, krijg je een resultaat. Een glimmende, pikzwarte website, gehuld in skulls, neonletters en een formulier dat begint met: “Target Name”. Alsof je een verjaardagskaart stuurt, maar dan met een pistool.

Op een regenachtige dinsdagavond zit je in je joggingbroek, met klotsende oksels, een glas rode wijn en een bakje nootjes. Je vult het formulier in.

  • Naam slachtoffer: Ingrid.
  • Locatie: Haar werk.
  • Móét het op dinsdag? Ja, want dan werkt ze alleen.
  • Speciale wensen? “Laat het op een ongeluk lijken, svp. Dank!”
  • Betaalmethode: Bitcoin.
  • Opmerkingenveld: “Wel humane aanpak graag.”

En dan druk je op verzenden. Verzenden!

Je hebt zojuist iemand besteld. Een moord. Via een formulier. Alsof je een stoepplantje adopteert.

Na betaling begint het grote wachten. Je kijkt dagelijks op je dashboard. De status blijft op: “pending”. Net als bij die pakketjes uit China.

Na drie dagen krijg je een bericht: “Uw order is ontvangen. Target wordt geïdentificeerd. Bedankt voor uw vertrouwen in ShadowStrike Solutions™.”

Je voelt een vreemde opwinding. Niet omdat je een monster bent, maar omdat je het idee hebt dat je grip hebt op je ellende. Tot het volgende bericht komt: “Er is een probleem met uw betaling. Koers Bitcoin is gedaald. Graag extra 0.02 BTC overmaken.”

En daar ga je. Je gooit er nog een schep bovenop. Want ja – het zal je gebeuren dat je iemand bestelt en hij komt niet opdagen!

Na een week krijg je een mail. Niet van ShadowStrike. Maar van een zekere agent De Vries. Onderwerpregel: “Even praten?” En dan voel je het. In je onderbuik. De koude realisatie: je hebt geen moordenaar besteld. Je hebt jezelf besteld. Voor ondervraging.

Want ShadowStrike was niet Shadow, noch Strike. Het was een hobbyproject van een 19-jarige student cybersecurity met een politie-papiertje. Je bent niet de opdrachtgever van een moord. Je bent het middelpunt van de volgende powerpoint op het politiebureau: “Hoe dom kunnen mensen zijn?”

Spotlicht. Pieter in driedelig corduroy, glas rode wijn in de hand. Stoeltje. De zaal zwijgt.

Dames en heren.

Je wil iemand dood. Dat gebeurt.

Maar dat je dan denkt: “Ik regel dat online”? Alsof het een airfryer is met cashback.

En dan betaal je. In Bitcoin! Alsof dat minder traceerbaar is dan contant geld in een envelop in een koffertje onder een brug. En dan vragen ze nog bij je bestelling of je een kogel, mes, ongeluk of ‘spiritueel loslaten’ wenst.

En jij denkt: “Doe maar alsof ze is gestruikeld over haar eigen karakter.”

Wat als de moordenaar écht was gekomen? Wat als hij ineens op je stoep had gestaan met een bivakmuts, een Glock en de vraag: “Waar moet ik schieten?”

Dan was je waarschijnlijk nog in paniek geraakt. “Nou, ik bedoelde het niet zó letterlijk…”

Of: “Mag het even wachten tot na haar verjaardag?”

Of de klassieker: “Wat als ik het afzeg, krijg ik dan een tegoedbon?”

En zo keert de boemerang terug. Je begon met moordneigingen. Je eindigt in een verhoorkamer. En dáár pas ontdek je: je wilde eigenlijk gewoon gehoord worden. Maar in plaats van therapie koos je voor dark web drama.

En nu heb je een strafblad, een lekkende bitcoin-wallet en een levensgroot probleem. En het enige dat je echt vermoord hebt? Je eigen waardigheid.

De moraal?

Als je ooit denkt: “Misschien moet ik iemand van kant laten maken”… Ga dan eerst even wandelen.

Lucht je hoofd. Of bestel gewoon een pizza.

Die komt tenminste wél aan. En veroorzaakt zelden een rechtszaak.

Tot de volgende Daglicht over Denkdingen. Waar we hopelijk weer praten over gewone, leuke dingen. Zoals belastingfraude. Of Tiny Houses. Of die andere misdaad: kerstmuziek in november.

Geef een reactie