De volger zonder voeten

Op de allerlaatste avond van de vakantie, toen de zon lager hing dan de vlag op de kampmast en de muggen hun avondeten begonnen te verzamelen, verzamelde zich een groepje kinderen op het veld bij de kampvuurkuil. Niet om marshmallows te roosteren – die waren allang op – maar voor de laatste raadselronde van Pieter Pottenkijker.

Pieter stond al klaar, zijn snor iets wilder dan normaal en zijn hoed een tikje scheef van de wind. “Lieve denkers, dromers en schaduwjagers,” begon hij plechtig. “Vanavond ga ik jullie vertellen over een raadselachtig wezen dat niemand ooit écht heeft gevangen.”

Er ging een rilling van nieuwsgierigheid door het groepje. Pieter leunde op zijn wandelstok alsof het een magische staf was.

“Er was eens,” begon hij, “een jongen die Max heette. Max was snel, slim en een beetje eigenwijs. Op een dag besloot hij dat hij sneller wilde zijn dan alles – zelfs sneller dan dat ene wat altijd met hem meebewoog.”

“Wat dan?” fluisterde een meisje.

“Dat vertel ik nog niet,” knipoogde Pieter. “Max rende. Over het zand. Door het bos. Langs de tenten. En telkens was het daar weer: zijn stille volger. Hij stopte – het stopte. Hij draaide – het draaide mee. Hij sprong – het sprong mee. Maar vangen? Dat lukte nooit.”

“Misschien moet ik het ’s nachts proberen,” dacht Max, en dat deed hij. Maar toen hij ’s nachts het veld op sloop, was het verdwenen. Geen volger, geen beweging. Alleen zijn eigen adem en het zachte geritsel van de bomen.

De volgende ochtend probeerde hij het opnieuw, en ja hoor – daar was het weer. Stil. Lang. Soms kort. Soms scheef. Soms helemaal ondersteboven, als hij op het klimrek hing. Maar wat hij ook deed, het liet zich niet pakken. Geen net, geen camera, geen potje werkte. Toch zag iedereen het.

En zo bleef Max proberen, dag na dag. Tot hij op een dag ineens stil stond en dacht: misschien hoef ik het niet te vangen. Misschien is het er gewoon… omdat ik er ben.

Pieter keek het kringetje rond. De kinderen dachten na. Iemand fronste. Iemand lachte zachtjes. Iemand keek even achterom.

Wie het weet, mag het zeggen…
(Het antwoord? Dat houden we nog héél even in het donker.)

Zeg het maar: wie of wat is Max’ ongrijpbare metgezel?

Geef een reactie