Het universum van de bezorger

Er zijn van die dagen waarop je denkt: “Wat een mooie wereld!” De zon schijnt, de vogels fluiten, en jij – goedgeluimd en met een herbruikbare tas onder de arm – besluit even snel de vuilnis buiten te zetten. Maar dan… sta je oog in oog met een witte bestelbus. Niet zomaar een bus. Nee, dit is de Vormgever van Vertraging, de Heer der Hindernissen, de Keizer van Kleinburgs Chaos.

Hij (want het is negen van de tien keer toch echt een hij) heeft zijn voertuig dwars op de stoep geparkeerd. Schuin voor de uitrit. Met één wiel op het zebrapad en de andere in je hortensia. Je denkt eerst nog: “Misschien heeft hij pech.” Maar nee – hij bezorgt. Boodschappen, pakketjes, tuinkabouters, een nieuwe barbecue voor nummer 42…

De man is op missie. En niets, maar dan ook niets, zal hem tegenhouden. Niet jij met je fiets. Niet de ambulance die moet passeren. Niet de buurvrouw met rollator die nu gedwongen wordt de rijbaan op te gaan, het leven riskerend voor een doos koffiebonen.

Wat is dat toch, met deze stoet van moderne ridders in fluorescerend hesje? Alsof het universum ophoudt te bestaan buiten hun laadruimte. Alsof elke stoep, uitrit, brandgang of privéparkeerplaats uitsluitend bestaat ter meerdere eer en glorie van hun bezorgbestaan.

Soms zie je drie bussen achter elkaar – PostNL, Jumbo en een tuinman met een bladblazer die klinkt alsof hij de wereld probeert op te zuigen. Ze parkeren zó dat je er met geen mogelijkheid langs kunt. Niet met een auto. Niet met een kinderwagen. Niet eens met de gedachten aan een doorgang.

Ik begrijp het heus. Tijd is geld. Targets moeten gehaald. De consument wil zijn pakketje vóór 17.00 uur, het liefst al om 16.59. Maar ondertussen verandert onze leefomgeving in een soort logistiek slagveld, waar de bewoonde wereld zich aanpast aan de grillen van de bezorg-economie.

Misschien moeten we bij elke nieuwe weborder gewoon even vragen:


Of beter nog: laten we ze uitnodigen op de stoep – voor een kopje koffie. Niet bezorgd, maar zelf gezet. Wellicht zien ze dan dat hun universum iets groter is dan de kofferbak.

Tot morgen, medebewoners van de bezette stoep. En onthoud: wie vandaag de weg blokkeert, krijgt morgen een kliko tegen de bumper.

Geef een reactie