
Pieters Daglicht over Denkdingen
Het is weer zover. De lucht boven Nijmegen trilt van wandelsokken, sporttape en het mysterieuze aroma van zweet gemengd met zonnebrand. De stad heeft haar trottoirs gladgestreken, haar cafés voorbereid op dorstige dapperen, en haar inwoners gepositioneerd langs de route met bloemen, aanmoedigingen en ongevraagd advies.
De Vierdaagse gaat beginnen. En Pieter Pottenkijker, die normaliter liever loopt in het bos der gedachten, mengt zich in gedachten onder de mensen.
“De Mars der Mensenvoeten,” mompelt hij. “Een jaarlijkse bedevaart van blaren, wilskracht en versleten ego’s.”
“De mens is niet gemaakt om stil te staan bij zichzelf, maar om te bewegen tussen elkaar.”
Want het ego — daar draait het natuurlijk om. De Vierdaagse is immers niet zomaar een wandeling. Het is een proces. Een pelgrimage. Een test van het zelf, en van het zogenaamde zelfbeeld. Dag één begint nog met opgeheven hoofd: “Ik heb goed getraind.” Op dag twee kraakt er al iets: “Mijn heup doet raar.” Dag drie wordt een complete onderhandeling tussen voeten, knieën en trots (“nog 32 kilometer, kom op!”), en op dag vier? Dan komt de overgave.
“En precies daar,” zegt Pieter, “ligt het mysterie.”
Ergens tussen Elst en Cuijk laat het ego zijn rugzak vallen. Daar, onder het genadeloze ritme van de pas, verdwijnt het verschil tussen de CEO en de postbode, tussen de fanatieke sporter en de blije meeloper. Iedereen stinkt. Iedereen zwoegt. Iedereen zwaait naar hetzelfde meisje met het spandoek: JE BENT ER BIJNA! — terwijl niemand weet waar bijna precies ligt.
Pottenkijker kijkt om zich heen met twinkelende ogen. “De Vierdaagse bewijst dat de mens niet gemaakt is om stil te staan bij zichzelf, maar om te bewegen tussen elkaar.”
Hij ziet jongeren die hun opa voortduwen. Ouderen die hun kleinzonen op sleeptouw nemen. Mensen die elkaar niet kennen, maar elkaar wel een pleister geven, of een banaan, of een schouderklop. Soms zelfs een nieuw tempo.
En dat, denkt Pieter, is misschien wel de mooiste waarheid van dit alles:
De échte overwinning is niet het kruisje op je borst, maar de weg ernaartoe — waar het ego loslaat en de medemens opduikt.
Hij buigt zijn hoofd. Niet uit vermoeidheid. Maar uit eerbied.
Voor de voeten. Voor de vriendschap. En voor de Vierdaagse.
