De boterham met zand

Goedemorgen, slimme speurneuzen, kleverige ijsjeseters en officiële kampioenen huttenbouwen! En natuurlijk ook hoi tegen alle ouders die nu stiekem meelezen omdat ze denken: “Wat verzint die Pieter nu weer voor onzin?”

Vandaag vertel ik jullie over het grote Broodjesdebacle van Camping Zandkorrel, zomer 1983.

Ik lag heerlijk onderuitgezakt in een tuinstoel die nét iets te ver doorzakte, toen mijn moeder riep: “Pieter! Broodje pindakaas?” Nou, dat liet ik me geen twee keer zeggen. Want als je twaalf bent en groeit als een courgette in de zon, wil je eten. Veel.

Ik sprint dus naar de picknicktafel, en daar ligt het. Een broodje. Prachtig. Stralend. Alsof het een lied zong. Ik hap. En… KRAK!

Niet de korst. Nee hoor. Ik had dus een flinke hap zand genomen. Zoveel zand, dat ik dacht dat m’n tanden grind waren geworden. Wat bleek? Mijn kleine zusje had een zandtaartje gemaakt. En dát op de plek gelegd waar normaal het echte brood lag.

Sindsdien ruik ik altijd eerst aan m’n boterham. Veiligheid voor alles.

Zet je antwoord onder dit bericht – mét je voornaam, zodat Pieter weet wie er straks beroemd wordt in de Raadsel Hall of Fame.

Morgen ben ik er weer, met een verhaal over een op hol geslagen campingdouche en een raadsel dat zó moeilijk is dat zelfs Jan HandAanHetGat er een hersenkramp van kreeg.

Tot dan, vergeet je brood niet te checken voor je een hap neemt!

Jullie Pieter Pottenkijker

(Kampioen zandkauwen van regio Noord-Oost Drenthe)

Geef een reactie