Transparantie of uitnodiging?

Handhaving in Capelle aan den IJssel

Het is zondagochtend in Capelle aan den IJssel. De stad ontwaakt traag, de geur van vers brood mengt zich met het zachte geruis van de wind door de bomen. En ergens, tussen het nieuws van de dag, valt mijn oog op een bericht: de handhavers werken voorlopig niet op zondag. Niet omdat ze niet willen, maar omdat het simpelweg niet kán. Er zijn er te weinig. Zolang de tekorten aanhouden, blijft de zondagsrust ook voor hen een feit.

Transparantie, zo heet dat dan. De gemeente deelt eerlijk haar ongemak. We weten nu allemaal: op zondag kun je in Capelle zonder vrees voor een bonnetje je fiets nét iets te lang laten staan, of je hond een extra rondje laten rennen waar het eigenlijk niet mag. Het is open, het is eerlijk, het is… uitnodigend?

Want ergens wringt het. Transparantie is prachtig – het geeft vertrouwen, het wekt begrip. Maar deze openheid is ook een signaal. Niet alleen aan de Capellenaar die zich netjes aan de regels houdt, maar óók aan die ander. Degene die denkt: “Aha, zondag is mijn dag!” Is deze eerlijkheid dan een uitnodiging tot overtreding? Een onbedoeld zetje richting de grenzen van het toelaatbare?

Misschien is het naïef te denken dat iedereen zich altijd aan de regels houdt, of dat transparantie nooit bijwerkingen heeft. Maar misschien is het ook moedig. Want wie weet, misschien is de Capellenaar wel zo fatsoenlijk dat hij juist op zondag extra zijn best doet. Uit solidariteit met de handhaver die er niet is.

Denkding van de dag: transparantie is mooi, maar vraagt ook om vertrouwen in de burger. En dat is misschien wel het spannendste experiment van allemaal.

Pieters Daglicht over Denkdingen: soms is wat je niet ziet, net zo belangrijk als wat je deelt.

Geef een reactie