
Pieters Daglicht over Denkdingen
• Of: Hoe de loempia’s mij bijna tot inkeer brachten
Het begon, zoals zovele avonturen, met een bonkend hart en een lege maag. Cathay, het Chinese alles-kan-alles-mag-buffet in de buik van Rotterdam, riep. Niet met zachte stem, maar met de ongegeneerde belofte van onbeperkt eten, onbegrensde keuzes en ongemakkelijke stoelen.
Aan mijn zijde: mijn lief, die met de wijsheid van een tempelkat altijd precies weet wanneer ze moet zwijgen. En tegenover ons: onze kleinzoons – de een 9, de ander 14 – twee etende entiteiten in wording, elk met een eigen strategie. De jongste pakte direct zes kipnuggets en een lading friet die je eerder op een camping in Biddinghuizen verwacht dan in een oosters etablissement. De oudste, puber met een zwaardere blik dan een boeddha in tegenlicht, begon met biefstuk maar eindigde bij de chocoladesaus. Over ijs. Over spekkoek. Over loempia.
Ikzelf? Ik liep verloren tussen de dampende schalen, als een pelgrim zonder kompas. Mijn bord werd een allegorie van het ego: alles wat ik dacht te willen, lag erin. Tien minuten later lag het er nog.
De gesprekken aan tafel liepen uiteen. De jongste vroeg waarom kroepoek naar lucht smaakt. De oudste vroeg of alles wat we eten ooit iets heeft gevoeld. Mijn lief, die inmiddels haar derde wijntje dronk, zei niets, maar keek met dat blik waarmee ze me eraan herinnert dat ook ik ooit 14 was en loempia’s over ijs goot, gewoon omdat het kon.
Toen kwam het toetje. Of beter: de toetjesronde. De jongens maakten torens van slagroom, sprinkels en existentialisme. Ik keek ernaar zoals men naar vallende sterren kijkt: verwonderd, een beetje verdrietig en in de verte besef je – dit moment komt nooit meer terug.
Op de terugweg in de auto zwegen we. Volgegeten, voldaan, verward. Mijn buik protesteerde, mijn ego ook. De jongste boerde discreet. De oudste keek uit het raam en zei ineens: “Het was wel gezellig.” En ik, Pieter Pottenkijker, verslaggever van het onwaarschijnlijke, mompelde: “Ja jongen. Soms is dat genoeg.”
