
Pieters Daglicht over Denkdingen
De dag zakt langzaam in zijn avondkleren. Buiten vouwt de duisternis zich behoedzaam uit over de daken, binnen vouw ik mijn gedachten terug tot draagbare proporties. In mijn handen: een glas. Het glas: gevuld. Niet met tijd, die is al op. Niet met nieuws, dat is overvol. Maar met iets warmers. Een Irish Coffee. Stil dampend als een kleine vredesvlag in een wereld die al de hele dag schreeuwt.
Ik nip. Het vuur van de whiskey roert zich kort, maar wordt al snel gekalmeerd door de zachtheid van room en koffie. Hier, in dit kleine ritueel, is niemand boos. Geen interrupties, geen meningen die als vuurpijlen worden afgeschoten om te treffen, te verdelen, te verbranden. Geen opinies in hoofdletters of hamerstukken in het kwadraat. Alleen ik, mijn glas, en de stilte die eindelijk eens niet verdacht is.
Op de achtergrond murmelt een talkshow. Of nee — niet murmelen, maar bulderen. Weer iemand die “even iets wil zeggen”. Een ander die “zich persoonlijk aangevallen voelt”. En dan de presentator, die hoopt dat het “vurig debat” nog wat extra kijkcijfers oplevert. Ik draai het volume zachter. De mensen zijn nog steeds boos, maar nu in fluistertoon. Het helpt.
Het is niet dat ik geen mening heb. Ik heb er tientallen. Over beleid, over onrecht, over dingen die wél of juist níét deugen. Maar mijn mening wil niet roepen vanavond. Ze wil even liggen, een beetje sudderen. Zoals de whiskey in de koffie. Niet om te verdwijnen, maar om in te dalen. Verstilling is geen zwakte. Het is soms de enige manier waarop een gedachte tot bloei komt.
Ik kijk naar het glas. De room is inmiddels als een kleine wolk neergestreken. Ik neem nog een slok. Warm. Rustig. Eerlijk. Alles wat het publieke debat vandaag niet was.
Soms is het echte protest een fluistering. Of een Irish Coffee.
In stilte gedronken.
Met beide voeten op de grond,
en de blik net iets verder.
